|
ශාසනික අභියෝග
ජය ගැනීමට...
අනුරාධපුර ශ්රී සාරානන්ද මහ පිරිවෙනේ
ගෞරව ශාස්ත්රවේදී
ගල්ගමුවේ ගුණරතන හිමි
පුරාණ ගැටලුවක
නූතන මුහුණුවර
“විබ්භමති භික්ඛු” හෙවත් සිවුරු හැර යන භික්ෂුව පිළිබඳ සංකල්පය බුදුරජාණන් වහන්සේගේ
කාලයේ පටන් ම විනය පිටකයේ සාකච්ඡා වූවකි. සුනක්ඛත්ත සූත්රයේ එන පරිදි, බුදුන්
වහන්සේ ජීවමාන කාලයේ දී ම ශ්රාවකයෝ ශාසනය හැර ගියහ. එබැවින් සිවුරු හැරයාම යනු 21
වන සියවසේ අලුතින් පැන නැඟුණු අර්බුදයක් නොව, ශාසන ඉතිහාසය පුරා දැකිය හැකි
සංසිද්ධියකි.
 කෙසේ වුව ද, ගෝලීයකරණය, සමාජ මාධ්ය සහ ආර්ථික පරිවර්තන හමුවේ වර්තමාන සිවුරු
හැරයාමට විශේෂ වූ හේතු සහ අභියෝග පවතී. මෙම ලිපියේ අරමුණ වන්නේ, ඓතිහාසික පසුබිම
විමසා, වර්තමාන තත්ත්වය දත්ත ඇසුරින් විශ්ලේෂණය කොට, ශාසනික පුනර්ජීවනය සඳහා වන
විසඳුම් යෝජනා කිරීමයි.
රජ දවස සිට මහනුවර යුගය දක්වා ශ්රී ලංකාවේ ශාසන ඉතිහාසය විමසීමේ දී, විශාල වශයෙන්
සිවුරු හැරයාම සිදුවූ යුග කිහිපයක් හඳුනාගත හැක. ක්රි.ව. 11 වන සියවසේ චෝල
ආක්රමණයෙන් පසු අනුරාධපුර රාජධානිය බිඳ වැටීමත් සමග, මහා විහාරික භික්ෂූන් රුහුණට
පලා යාමත්, උපසම්පදාව බිඳ වැටීමත් නිසා ශාසනික ජීවිතය අත්හැරීමට බොහෝ දෙනකුට සිදු
විය.මහාවංශය සඳහන් කරන පරිදි, “බොහෝ භික්ෂූහු ගිහි බවට පැමිණියහ”.
මෙහි උච්චතම අවස්ථාව දක්නට ලැබෙන්නේ 18 වන සියවසේ මහනුවර යුගයේ දී ය. යුරෝපීය
ආක්රමණ සහ අභ්යන්තර අර්බුද හේතුවෙන් 1753 වන විට ලංකාවේ උපසම්පදා භික්ෂුවක්වත් නො
සිටි තරමට ශාසනය පරිහානියට පත් විය. වැලිවිට ශ්රී සරණංකර සංඝරාජ හිමියන් වාර්තා
කරන පරිදි, ඉතිරිව සිටියේ “ගණින්නාන්සේ” නමින් හැඳීන්වූ, විනයානුකූලව උපසම්පදාව
නොලැබූ සාමණේර පිරිසක් පමණි. දහස් ගණන් භික්ෂූන්ට ගිහි ජීවිතයට ඇතුළු වීමට සිදුවූයේ
රාජ්ය අනුග්රහය අහිමි වීම, විහාර දේවාලගම් කොල්ලකෑම සහ උපසම්පදා පරපුර බිඳ වැටීම
නිසා ය. මෙය සමස්ත භික්ෂු ප්රජාවෙන් 0.52%කට අඩු අතිශය සුළු ප්රතිශතයකි. එනම් සෑම
භික්ෂූන් 200කටම එක් නමක් පමණක් වසරකට සිවුරු හැර යන බවයි.
අත්තනගොඩ රතනපාල හිමියන් විසින් 2015 දී පිරිවෙන් අධ්යාපනය ලැබූ භික්ෂූන් 1000ක්
යොදාගෙන කරන ලද සමීක්ෂණයට අනුව, සිවුරු හැරයාමට බලපාන ප්රධාන හේතු මෙසේ ය:
ආර්ථික දුෂ්කරතා සහ පවුලේ වගකීම් - (42%) පිරිවෙන් අධ්යාපනයෙන් පසු රැකියා/උසස්
අධ්යාපන අපේක්ෂා - (28%), විනය ජීවිතයට අනුගත වීමේ මානසික අපහසුතා - (15%), සෞඛ්ය
ගැටලු - (9%),වෙනත් පෞද්ගලික හේතු - (6%)
තෛ්රනිකායික මහානායක හිමිවරුන්ගේ ප්රධානත්වයෙන් සෑම දිස්ත්රික්කයක ම “භික්ෂු
උපදේශන මධ්යස්ථාන” ස්ථාපිත කළ යුතු ය. මානසික පීඩනය, ලිංගිකත්වය, ආර්ථික ගැටලු
වැනි දෑ විවෘතව සාකච්ඡා කිරීමට එමඟින් අවකාශ සැලසේ.
පිරිවෙන් අධ්යාපන නවීකරණය
වර්තමාන පිරිවෙන් විෂය මාලාවට වෘත්තීය මාර්ගෝපදේශනය, මූල්ය සාක්ෂරතාවය, පරිගණක
තාක්ෂණය සහ මනෝ උපදේශනය යන විෂයයන් හඳුන්වා දිය යුතු ය. සාමණේර හිමිවරුන්ට ර්ණ/ඹ්,
ඒ/ඹ් සඳහා පමණක් නොව, තාක්ෂණික විද්යාල සහතික පත්ර පාඨමාලා හැදෑරීමට අවස්ථාව සලසා
දීමෙන්, සිවුරු හැර ගියහොත් වුව ද සමාජයට බරක් නොවී ජීවත්වීමේ හැකියාව ලැබේ.
ආර්ථික ස්ථාවරත්වය:
බොහෝ තරුණ භික්ෂූන් සිවුරු හරින්නේ දිළිඳුකම නිසා පවුල රැකබලා ගැනීමට යාමට
සිදුවීමෙනි. විහාර දේවාලගම් ආදායම විනිවිදභාවයෙන් යුතුව කළමනාකරණය කරමින්, වයෝවෘද්ධ
සහ රෝගී භික්ෂූන් සඳහා සුභසාධන අරමුදලක් ශක්තිමත් කිරීම කාලීන අවශ්යතාවකි. 1907
බෞද්ධ විහාර දේවාලගම් පනත සංශෝධනය කරමින් මේ සඳහා නීතිමය ප්රතිපාදන සකස් කළ යුතු
ය.
ගිහි-පැවිදි නව සම්මුතිය:
“සිවුරට වඳීනවා, පුද්ගලයාට නෙවෙයි” යන අන්ධ විශ්වාසය වෙනුවට, කාලාම සූත්රයේ එන
“ඒහිපස්සිකෝ” හෙවත් බුද්ධිමත් ශ්රද්ධාව ගිහි සමාජය තුළ වර්ධනය කළ යුතු ය.
වැරැදි කරන භික්ෂුව විවේචනය කිරීමත්, සිල්වත් භික්ෂුවට ගෞරව කිරීමත් යන දෙකම
ශාසනාරක්ෂාවට හේතු වේ.
නිගමනය:
අභියෝගය අවස්ථාවක් කර ගැනීම
සිවුරු හැරයාම යනු ශාසන ඉතිහාසයේ සෑම යුගයක ම පැවති ස්වභාවික සංසිද්ධියකි. වැලිවිට
සරණංකර හිමියන්ගේ යුගයේ දහස් ගණනින් සිවුරු හැර ගිය ශාසනය, සියම් උපසම්පදාවෙන් යළි
ප්රාණවත් විය. අද වසරකට 200ක් සිවුරු හැර ගියද, 42,000ක මහා සංඝරත්නයක් තවමත්
නිහඬව ශාසනික මෙහෙවරෙහි නිරතව සිටිති.එබැවින් අද අපට ඇති අභියෝගය වන්නේ, සිවුරු
හැරයාම වැළැක්වීම නොව, සිවුරු දරන්නාගේ ජීවන තත්ත්වය සහ මානසික සුවය ඉහළ නැංවීමයි.
අධ්යාපනය, ආර්ථිකය සහ උපදේශනය තුළින් ශක්තිමත් භික්ෂු පරපුරක් ගොඩනැගීමෙන්, ශාසනයේ
චිරස්ථිතිය තහවුරු කළ හැකි ය.
“න හී වේරේන වේරානි,
සම්මන්තීධ කුදාචනං,
අවේරේන ච සම්මන්ති,
ඒස
ධම්මෝ සනන්තනෝ”
වෛරයෙන් වෛර නො සන්සිඳේ, අවෛරයෙන් ම සන්සිඳේ යන ධම්මපද ගාථාව සිහිපත් කරමින්,
විවේචනය වෙනුවට විසඳුම වෙතත්, ගැරහීම වෙනුවට ගෞරවය වෙතත් යොමු වෙමු. එවිට සිවුරු
හැරයාම යනු ශාසන පරිහානියේ ලකුණක් නොව, ශක්තිමත් ශාසනයකට අභියෝග කරන පුද්ගලයන්
ස්වයං-පිරික්සීමෙන් ඉවත් වන ස්වභාවික පෙරහන් ක්රියාවලියක් ලෙස අපට පෙනී යනු ඇත. |
