ශ්රී බුද්ධ වර්ෂ 2570 ක් වූ ඇසළ පුර අටවක පෝ දා 2026 ජූලි 21 අඟහරුවාදා
[UNICODE]
මුල් පිටුව | බොදු පුවත් | කතුවැකිය | බෞද්ධ දර්ශනය | විශේෂාංග | වෙහෙර විහාර | පෙර කලාප | දහම් අසපුව | දායකත්ව මුදල් | ඊ පුවත්පත |
මහියංගන සෑ රදුන් වහන්සේ සේයාරුව - නයනා නිල්මිණි
ජූලි 21 අඟහරුවාදා පූ.භා. 04.06න් පුර අටවක ලබා 22 බදාදා පූ.භා. 05.18න් ගෙවේ. 21 අඟහරුවාදා සිල්
පුර අටවක
ජූලි 21
පසළොස්වක
ජූලි 29
අව අටවක
අගෝස්තු 06
අමාවක
අගෝස්තු 12
මේ ලෝකයේ බොහෝ මිනිස්සු උපදිනවා. මේ උපදින හැම දෙනා ම වයසින් මෝරලා ගියා, රැකියාවක් කළා, විවාහ වුණා, දරුමල්ලෝ හැදුවා, වයසට ගියා, අවසානයේ මැරිලා ගියා. සමහර අය ඉපදුණු ගමන් ම මැරිලා යනවා. තරුණ වියේ දී මැරෙනවා. කොහොම වුණත් මෙතෙක් ලොව ඉපදුණු අයට ඔය දේමයි සිදු වුණේ. අනාගතයේ උපදින අය එයින් මිදේවි ද? නෑ. හැම දෙනාට ම එකම විදිහට මෙලොව හැර දාලා යන්න වෙනවා. ඒ අතර ම අපට අහන්න ලැබෙනවා පින්වන්ත අයත් මේ ලෝකයේ උපදිනවා කියලා. සක්විති රජවරු උපදිනවා. ධාර්මික ව සතර මහා දිවයින ම ජය ගෙන ඉතා හොඳින් පාලනය කරනවා. අවසානයේ ඔවුනුත් මියයනවා. ඒ සියලු දෙනා මියයන්නේ ජීවිතයේ සැබෑ අර්ථය වටහා ගෙන ද? එසේ නොවෙයි. අන්න ඒකයි වෙනස. මේ මිනිසුන් අතර ම ඉපදිලා, හැදිලා වැඩිලා, මේ ජීවිතයේ සැබෑ අරුත වටාගෙන යමෙක් සදාතනික අනිත්ය ධර්මයට මුහුණ දෙනවා ද? අප මේ විඳින දුකෙන් එතෙර වුණා ද? සසර සැඩ පහර තරණය කළා ද? පෙර කී අයගේ මරණය යි, මේ උත්තමයාගේ මරණය යි අතර වෙනසක් තියෙනවා ද? ඔව්.... සැබෑ වෙනසක් තියෙනවා. ඒ කාගේ උපතක් ද? කාගේ ජීවිත පැවැත්ම ද? කාගේ මරණය ද? ඒ තමයි තථාගත අරහත් සම්මා සම්බුදු රජාණන් වහන්සේගේ උපත, ජීවන පැවැත් ම, පිරිනිවීම. ඒ උත්තමයාගේ උපත හරිම අසිරිමත්, බොහෝ දෙනාට යහපත උදාකරන්නක්. “පින්වත් මහණෙනි, මේ ලෝකයේ උපදින එකම එක පුද්ගලයෙක් ඉන්නවා, බොහෝ ජනයාට හිතසුව පිණිස, බොහෝ ජනයාගේ සැපය පිණිස, ලෝකයට අනුකම්පා පිණිස, දෙව් මිනිසුන්ගේ යහපත පිණිස, හිතසුව පිණිස, සැපය පිණිස ම යි උපදින්නේ. ඒ එකම එක පුද්ගලයා වනාහි කවරහුද? තථාගත අරහත් සම්මා සම්බුදු රජාණන් වහන්සේ ය, පින්වත් මහණෙනි, මොහු වනාහි බොහෝ ජනයා හට හිතසුව පිණිස, බොහෝ ජනයාගේ සැපය පිණිස, ලෝකයට අනුකම්පා පිණිස, දෙව් මිනිසුන්ගේ යහපත පිණිස ම, හිතසුව පිණිස ම උපදින එක ම පුද්ගලයා ය.” එසේ නම් මේ ලෝකයේ දෙව් මිනිසුන්ට හිතසුව පිණිසයි, සැපය පිණිසයි තථාගතයන් වහන්සේ මේ ලෝකයට පහළ වන්නේ.
සමාජයෙහි එදිනෙදා කතාබහ තුළ නිතර අසන්නට ලැබෙන මැසිවිල්ලක් වනුයේ, “පිනක් දහමක් කරගෙන ඉන්න අපට ම තමයි කරදර වැඩි. නරකයි කියන වැඩ කරන මිනිස්සු හොඳින් ඉන්නවා. යන්නයි. පින්කම් සිදුකරමින්, අකුසලයෙන් ද වැළකී යහපත් දිවි පෙවෙතක් ගතකරන ඇතැමකුට බොහෝ කරදර පීඩා විඳින්නට සිදුවන බව අපට අසන්නට ලැබේ. එසේ නම්, කුසල් කිරීම නවත්වා කා බී සිතු සේ ජීවත් වෙමුද? නැත. කුසල චිත්තයකින් සැමවිට ම, යහපත් විපාකයක් ද, අකුසල චිත්තයකින් සැමවිට ම, අයහපත් විපාකයක් ද ලැබෙන නමුත්, “පින්කමක් සිදු කළා” යන්නෙන් මෙතැන් පටන් ජීවිතයේ කරදර පීඩා අවසන් වේ යන්නක් ප්රකාශ නොවේ. එලෙස, කළ පින්කමකින් අප බලාපොරොත්තු වන ආකාරයේ කුසල ශක්තියක් ගොඩනැඟීම වළක්වන, අප එදිනෙදා සුලභ ව සිදුකරන වැරදි ක්රියාකලාප කිහිපයක් පහත විස්තර කරමු. ප්රබල සිතිවිල්ලකින් තොරව කුසල් කිරීම - අප එදිනෙදා ජීවිතයේ දී සිදුකරනු ලබන ක්රියා රැසකට කුසල් හෝ අකුසල හෝ සිතිවිලි මූලික වේ. යම් ක්රියාවක් සිදුකිරීමේ දී බොහෝවිට එකම ආකාරයේ සිතිවිල්ලක් නොව කුසල හෝ අකුසල හෝ දෙවර්ගයට ම අයත් සිතිවිලි විවිධ ප්රබලතාවන්ගෙන් හටගනී. එහෙයින්, යම් ක්රියාවක සමස්ත ප්රතිවිපාකය තීරණය වනුයේ වඩාත් ප්රබල ව පැවති සිතිවිල්ලෙහි ස්වභාවය මත ය. වර්තමානයේ බොහෝ දෙනා නොයෙක් ආකාරයේ පින්කම්හි නිරත වුව ද, ඒවා බොහෝමයක් හුදු ක්රියා බවට පත්කරගෙන තිබේ. මෙම පින්කම් බොහෝමයක් සිදුකරනුයේ විවිධ ලෞකික අභිමතාර්ථ ඉටු කර ගැනීම පිණිස මිස, ශ්රද්ධාව සහ ධර්මය පිළිබඳ නිවැරැදි වැටහීමකින් හෝ, සිදුකරන පින්කම හෝ කුසල ක්රියාව පිළිබඳ සිහිකල්පනාවකින් හෝ නොවේ. සමාජයේ ඇතැමෙක් තම උගත්කම්, පිරිස් බලය, ධනවත් බව, සංවිධාන ශක්තිය ආදි දෑ ලොවට මවාපෑම පිණිසත්, තවත් පිරිසක් කාලය ගෙවා දැමීම පිණිසත්, විනෝදාස්වාදය පිණිසත්, අනෙක් අය කරන නිසා තමාට ද ඒවාට හවුල් නොවී සිටීමට ඇති නොහැකියාව නිසාත්, පින්කම් යැයි නම් තබාගත් ක්රියාකාරකම් කරති.
යස්ස කායෙන වාචාය - මනසා නත්ථි දුක්කතං - සංවුතං තීහි ඨානෙහි - තම්හං බ්රෑමි බ්රාහ්මණන්ති. බුදුරජාණන් වහන්සේ ලොව්තුරා බුද්ධත්වය ලබා ප්රථම වරට කිඹුල්වත් පුරයට වැඩම කළ අවස්ථාවේ දී ම, සුදොවුන් රජතුමාත්, ප්රජාපතී ගෝතමියත් සෝවාන් වූ බව සඳහන් වී ඇත. බුදුරජාණන් වහන්සේ කිඹුල්වත් පුරයෙහි වැඩ විසූ කාලය තුළ මහා ප්රජාපතී ගෝතමිය ස්ත්රීන්ට බුදුසසුන්හි පැවිදි වීමට අවසර දෙන ලෙස බුදුරජාණන් වහන්සේට තුන් වාරයක් කියා සිටියා ය. එහෙත් ඒ අදහස භාග්යවතුන් වහන්සේ නො පිළිගත් හෙයින් ඈ අඬමින් යන්නට ගියා ය. පසුව ශාක්ය කෝලිය යුද්ධයෙන් පසු, සසුන්ගත වූ ශාක්ය කෝලිය රජ කුමරුන්ගේ භාර්යාවන් ද පැවිද්දට කැමති කරවා ගෙන, ඒ හැමදෙනාත්, ප්රජාපතී ගෝතමියත් හිස මුඬු කරවා ගෙන කසාවත් පොරවා මැටි පාත්ර ඇති ව විසල්පුර බලා පිටත් වී, පයින් ම ගොස් විසල් පුරයට පිවිස, බුදුරජාණන් වහන්සේ වැඩ සිටි කූටාගාර ශාලා විහාරයේ ගේට්ටුව ළඟ හිඳගත්හ. යම් විදියකින් භාග්යවතුන් වහන්සේ කාන්තා පක්ෂයට බුදුසසුන්හි පැවිදි උපසම්පදාව නො දෙන සේක් නම්, විහාරයට ඇතුල්වන්නේ නැතිවැ ම ආපසු යනවා ය යන දැඩි අදිටන් ඇති ව එසේ හිඳගත් වන ම හුන්හ. ආනන්ද මාහිමි කොහි විසුවත් උන්වහන්සේගේ සිරිත විහාරස්ථානය පිරිසිදු කිරීමා දී කටයුතු කෙසේදැ යි පරීක්ෂා කොට බැලීම බැවින්, ඒ පිණිස උන්වහන්සේ කූටාගාර ශාලා විහාරයේ ගේට්ටුව දෙසට වැඩම කළහ. එවිට උන්වහන්සේට දක්නට ලැබුණේ කසාවත් හැඳී පිරිසක් දොරටුව සමීපයෙහි සිටින බව ය. ඒ පිරිස කවුරුදැ යි හොඳීන් බලත් ම මහා ප්රජාපතී ගෝතමිය දක්නට ලැබී, හැඳීන, “ඇයි මෑණියනි, දොරටුවෙන් පිට ඉන්නේ සිය පුතණුවන් (බුදුරජාණන් වහන්සේ) වැඩ වෙසෙන ආරාමයට ඇතුල් නො වන්නේ කුමක් නිසා දැයි ප්රශ්න කළහ. “පින්වත් ආනන්ද හිමියනි, මම බුදුරජාණන් වහන්සේගෙන් තුන් වාරයක් කාන්තාවන්ට බුදුසසුන්හි පැවිදි උපසම්පදාව දුන මැනවැ යි ඉල්ලා සිටියෙමි. ඒ තුන් වාරයේ ම මගේ ඉල්ලීම ඉවත දමන ලදී.
ශ්රී ලංකා අමරපුර මහානිකායේ උපසම්පදා විනය කර්මය කළුතරදී
මහකරාවේ ඥානවිමලතිස්ස මහා නාහිමියන්ගේ 192 වැනි ගුණ සැමරුම
ඉතිරිය»
නොවැඩූ සිත
ධම්මවිචය සම්බොජ්ඣංගය
සාර්ථක ජීවිතයට ආකල්පමය වෙනසක්
පිනක මහිමය
පොලොන්නරුවේ ලංකාතිලක පිළිම ගෙය
© 2000 - 2026 ලංකාවේ සීමාසහිත එක්සත් ප්රවෘත්ති පත්ර සමාගම සියළුම හිමිකම් ඇවිරිණි. අදහස් හා යෝජනා: [email protected]
පුර
අටවක
පසළොස්වක
අව
අටවක
අමාවක
